Author Archives: Źmicier Žaleźničenka

Please update your WordPress installation

I know, I’ve complained about this issue a number of times already, but can’t resist doing it one more time. While the modern apps are great and awesome in so many different aspects, their permanent need in updating while you use them is not cool. For instance, a toast message in Spotify telling me that “this new version can be yours, just restart” sucks. Honestly, I don’t care about your amazing new features, increased stability and improved performance. I just want to listen to my music and do not think about anything else. In a week or so I’ll maybe close your app to open it a couple of days later. Why on Earth can’t you wait till I do so myself? Really, these updates are everybloodywhere now.

And you know who’s the king of them? Apple, as usual. After updating to iOS 9 I really think that the most important feature they’d introduced was an alert forcing you to update to every crappy-minor-hey-we-have-new-emoji release that pops up every goddamn day. Boys, when I pick up my smartphone, I do so to interact with it. I need in in now and I’m not ready to leave it updating for half an hour.

And thanks, it’s already slow enough.

Proper unit testing of iOS applications with multiple schemes

I have recently faced a strange problem in the iOS application we develop. It turned out we were not able to build the app in test configuration for running unit tests in one of our two production schemes. Xcodebuild was complaining about linking the storyboard, Image.xcassets, localization files and one of the resource bundles. The first three errors didn’t contain any meaningful descriptions, but the fourth one was telling that it cannot copy the bundle as the target directory is not empty. I googled this error, but didn’t find any quick fixes that would work. So I started to dig in.

Далей

Высновы падвядзем

Год быў так сабе. Было добрае, было сярэднее, дамагчыся трэба было большага. Але аб усім па парадку.

Зьмянілася шмат. Ў снежні 2013 году мы з Дашай пабраліся шлюбам, а ў мінулым годзе нарэшце выправілі ёй галяндзкія дакументы і сталі жыць разам увесь час, а не наездамі адзін да аднога. Адпаведна, летам мы зьнялі ўжо не пакой, а нармальную невялічкую кватэру, і нават прымалі там гасьцёў. А напрыканцы лета ў нас пасялілася Укропка.

Далей

Залатымі літарамі я ўпісаў свае імя ў сусветную гісторыю замежнага кнігавыданьня

Колькі сябе дурака памятаю, заўсёды хацеў далучыцца да выданьня якой-небудзь кнігі. Чытаю я шмат, і ў кожнай прачытанай кнізе зьвяртаю ўвагу на сьпіс асобаў, якія паспрыялі яе зьяўленьню на сьвет, пасьля чаго люта мрою ўбачыць сярод іх сябе (пажадана анічога для гэтага не зрабіўшы). З музычнымі кружэлкамі, дарэчы, ў мяне тое ж самае, але апошнюю кружэлку я трымаў у рукох ці не год сем таму, а на лічбавых пірацкіх копіях разглядваць вокладкі альбомаў асаблівага жаданьня няма, адпаведна і ўзгадваць пра іх ня варта. Дык вось, самому ініцыяваць выданьне чагосьці гэткага мне было лянота, а нейкіх крутых скілоў, каб на адпаведны праект мяне паклікалі іншыя людзі, ў мяне тым больш не было. Як не было асабліва і сяброў, якія б запрасілі што-небудзь падрэдагаваць чыста за кампанію. Таму дзіцячая мара так да апошняга моманту мараю і заставалася.

Але хлопчык вырас, абараніў магістэрскі дыплём (чым таксама вельмі ганарыцца, лузер) і нават паўдзельнічаў трохі ў розных там опэнсорсных праектах на гітхабе. Таму да яго зьвярнуліся аднойчы прадстаўнікі выдавецтва Packt Publishing і прапанавалі паўдзельнічаць у рэдагаваньні кнігі JMeter Cookbook, якую толькі-толькі пачаў пісаць адзін з іх аўтараў. А хлопчык на гэта канешне з радасьцю пагадзіўся. Бо калі кнігу для брытанскага выдавецтва, што аўтсорсіць усю рэдактуру ў Індыю, піша нігерыйскі пісьменьнік, які жыве ў Злучаных Штатах, то далучыць да працэса беларуса з Нідэрландаў у якасьці рэцэнзента выглядае не такой ужо і благой ідэяй.

Далей

Як я ў Галяндыі на правы здаваў. Частка другая

© zhrijschool.nl

© zhrijschool.nl

У першай частцы артыкула я распавеў пра пэўныя агульныя моманты, зьвязаныя з атрыманьнем пасьведчаньня кіроўцы ў Нідэрляндах і падзяліўся сваім досьведам здачы тэарэтычнага іспыту. У гэтай частцы я распавяду, як я абіраў аўташколу, займаўся кіраваньнем і здаваў практычны іспыт. Паколькі вопыт у мяне багаты, то напісалася па гэтай тэме шмат, і агульную інфармацыю пра практычныя заняткі і іспыт я апішу ў наступнай частцы. А потым будзе яшчэ і бонус-трэк.

Тэарэтычныя кнігі і іспыт абышліся мне прыблізна ў €100, што было цалкам прымальным. На двары быў леташні травень, я нетаропка пісаў дыплём і нікуды асабліва не спяшаўся. Плянаваў, што недзе праз тысячу еўра і месяцы тры заняткаў навучуся вадзіць машыну, атрымаю правы і ўвосень змагу засяродзіцца на дапісваньні і здачы дыплёму. Каб не эканоміў, мо так бы яно і атрымалася.

Далей

Як я у Галяндыі на правы здаваў. Частка першая

© riderslifestyle.nl

© riderslifestyle.nl

Атрымаць пасьведчаньне кіроўцы мне хацелася даўно, яшчэ зь Беларусі. Але ўсе не ставала то часу, то грашэй. Не скажу, каб правы тады (дый зараз) мне былі моцна патрэбныя, але ад магчымасьці сесьці за стырно і пракаціцца зь ветрыкам па сваіх справах горш бы дакладна не было. Па прыезьдзе ж у Галяндыю я першыя часы быў заняты вучобай па сваей асноўнай спецыяльнасьці ды падпрацоўкамі, таму жаданьне навучыцца кіраваць аўтамабілем давялося адкласьці ў даўгую шуфляду, дзе яно і праляжала блізу трох з паловай год. Вярнуўся я да гэтай думкі мінулай вясной, калі сканчваў магістратуру і праходзіў пераддыпломную практыку ў ТомТоме. Калі стаў разбірацца ў працэдуры падрыхтоўкі, то высьветліў наступнае.

Адмысловай дарожнай паліцыі кшталту нашага ДАІ ў Нідэрляндах няма. Функцыі нагляду за трафікам і разбору дарожных здарэньняў выконваюць звычайныя паліцэйскія. Яны ж могуць і забраць правы па неабходнасьці. За выданьне самога пасьведчаньня адказвае грамадзкая арганізацыя Dienst Wegverkeer ці RDW. Абрэвіятура не супадае з расшыфроўкаю, бо раней гэтая структура называлася Rijksdienst voor het Wegverkeer. Потым назву зьмянілі, а звыклая абрэвіятура засталася. Апроч выдачы правоў і нумарных знакаў, RDW вядзе ўлік транспартных сродкаў і іх уладальнікаў, кантралюе фірмы, якія праводзяць тэхагляд і адказвае за сертыфікацыю аўтамабіляў і запчастак. А праверка ведаў кіроўцы і адпаведна прыняцьцё рашэньня пра выдачу ці нявыдачу дазволу езьдзіць на аўтамабілі — прэрагатыва ўжо іншай установы, якая называецца Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen ці CBR.

Далей

Амстэрдамскі фестываль святла – 2013

Ужо другі год у Амстэрдаме праходзіць фестываль святла. Гэта цікавае і незвычайнае відовішча, якое плянуецца на самыя цёмныя месяцы году, каб дадаць трохі фарбаў у адвечныя амстэрдамскія тлен і безвыходнасьць. У гэтым годзе фестываль цягнецца блізу 50 дзен і складаецца з некалькіх частак. Асноўныя элементы падзеі – гэта пешы (Illuminade) і лодачны (Water Colors) маршруты з светавых інсталяцый, а дадатковыя (Socialight) – некаторыя музейныя мерапрыемствы, канцэрты і інсталяцыі, якія ня ўключаныя ў асноўныя туры і выконваюцца пераважна людзьмі, не ангажаванымі з арганізатарамі галоўных маршрутаў.

Illuminade і Water Colors ўключаюць у сябе некалькі дзясяткаў разнастайных арт-аб’ектаў, якія арганічна ўбудаваныя ў гарадзкую архітэктуру. Іх аўтары выкарыстоўваюць выключна святло, цені і простыя матар’ялы, і робяць з іх сапраўдныя шэдэўры, якія мала каго пакідаюць абыякавымі.

Учора я прайшоў пешым маршрутам сёлетняга фестываля і хачу падзяліцца з вамі тымі эмоцыямі, якія захапіў з сабой дадому.

Illuminade пачынаецца з інсталяцыі Drawn in Light (Намаляванае святлом), якая вырабленая з металічнага дроту і адбівае святло пражэктара, ствараючы такім чынам эфект малюнка алоўкам наўпрост у паветры (светлапіс). Кампазіцыя марудна паварочваецца вакол сваёй асі і дае магчымасьць разгледзець сябе з усіх бакоў.

Drawn in Light

01Drawn in Light

Drawn in Light

02 Drawn in Light

Далей

Руская мадель кіраваньня Аляксандра Прохарава

Руская мадель кіраваньняПасьля завяршэньня вучобы ў Тэхнічным універсытэце Дэлфта і атрыманьня ступені магістра ў мяне нарэшце знайшлося крыху часу, каб прачытаць некалькі цікавых кніг. Спачатку хацелася паглыбіцца больш у дакументацыю па пэўных кампутарных тэхналёгіях, але было так лянота, што вырашыў прысьвяціць некалькі дзён каляэканамічнай літаратуры.

Некалькі разоў бачыў у інтэрнэце згадкі пра кнігу Аляксандра Прохарава “Руская мадэль кіраваньня”. Водгукі на яе былі станоўчымі, і таму я вырашыў пачаць адпачынак з гэтай кнігі. Спачатку спампаваў нейкі кепска звярстаны PDF са шматлікімі памылкамі, потым такі набыў ePub у анляйн-краме Студыі Лебедзева. Якасьць гэтага асобніка, натуральна, была ўжо нашмат лепшай.

Кніга вельмі спадабалася, пакінуў яе на айпадзе і думаю, што буду перачытваць сам і раіць тым, хто займае кіроўныя пасады на нашых прадпрыемствах (хаця каго я падманваю, няма мне каму яе раіць, для сябе пішу). Асабліва цікавай “Руская мадэль кіраваньня” магла б стаць, напэўна, для замежнікаў, якія вядуць бізнэс у калярасеі, але на ангельскую мову гэтая кніга не перакладалася. А шкада, цікава было б паглядзець на апісаньне перакладчыкам часткак пра krugovaya poruka ці zanachka альбо шматлікіх адсылак у далёкую гісторыю, якія патрабуюць добрага веданьня мясцовага кантэкста для разуменьня іх сэнсу. Можа быць, варта было б скампіляваць з гэтай кнігі хаця б summary на пару дзясяткаў старонак, і выдаваць ў амбасадах ў якасьці бясплатнага дадатку да бізнэс-візы ў Расею.

У “Рускай мадэлі кіраваньня” аўтар спрабуе адказаць на вельмі важныя пытаньні – чым адрозніваецца грамадзтва ў постсавецкіх краінах ад краін Захаду і якія акалічнасьці ўсходнееўрапейскага менталітэту трэба ўлічваць пры арганізацыі працы. Прохараў знаходзіць шмат адрозьненьняў паміж “заходняй” і “усходняй” сістэмамі кіраваньня і пераканаўча абгрунтоўвае свае вынаходніцтвы. Некаторыя з ягоных сцверджаньняў падаюцца відавочнымі, але каштоўнасьць маюць не яны самі па сабе, а іх арганізацыя ў адну сістэму і тлумачэньне сувязяў паміж імі.

Згодна з Прохаравым, асноўныя элементы “ўсходняй” сістэмы кіраваньня, якія адрозьніваюць яе ад “заходняй”, такія.

  • Два магчымых стана сістэмы: стабільны і аварыйна-мабілізацыйны. Для эфектыўнага кіраваньня неабходна ўвесь час балянсаваць паміж гэтымі двума станамі.
  • Неканкурэнтны грамадзкі лад, які паходзіць яшчэ ад старажытных часоў і, адпаведна,  ўраўнілаўка.
  • Мабілізацыя і пераразмеркаваньне рэсурсаў як асноўныя механізмы кіраваньня.
  • Цэнтралізацыя кіраваньня наверсе, дэцэнтралізацыя ўнізе.
  • Кластэрная структура грамадзтва на нізавых этапах і кругавая парука.
  • Гарызантальны прынцып спадкаемнасьці і непавага да багацьця, што вынікае з-за яго.
  • Пазапраўны характар грамадзкіх стасункаў і неабавязковасьць гульні па правілах.
  • Існаваньне паралельных кіруючых структураў.

Натуральна, гэта далёка не поўны спіс тэмаў, якія раскрываюцца ў кнізе. Апроч таго, як я ўжо пісаў вышэй, але хачу падкрэсліць дадаткова, галоўнае – не самі гэтыя элементы, а тое, як яны спалучаюцца і працуюць разам для ўплыву на мадэль паводзінаў людзей.

“Руская мадэль кіраваньня” – кніга доўгая і месцамі складаная, але чытаецца хутка і адарвацца ад яе цяжка. Аўтар майстарскі выкарыстоўвае паралелі як з расейскай гісторыі, так і з уласнага досьведу, каб падтрымаць свае высновы. У якасьці бонуса кніга ўтрымлівае багатую бібліяграфію, якая таксама заслугоўвае вывучэньня. Рэкамендую “Рускую мадэль кіраваньня” як тэарэтыкам, якія любяць паразважаць на канапе пра КНОР, так і практыкам, якім неабходна ўзаемадзейнічаць з людзьмі і арганізоўваць іх працу. Ну і сабе рэкамендую перачытаць.

Уводзіны ў мяне

Я Уінстан Вульф. Я вырашаю праблемы.
— Уінстан Вульф пра сябе

У кожнага сучаснага чалавека ёсьць свая старонка на Фэйсбуку, а ў паспяховых людзей ёсьць нават уласныя старонкі ў Вікіпедыі, прычым нярэдка на розных мовах. Паколькі з вікіпедыі мае нататкі нехта ўвесь час выдаляе, а ў фэйсбуку іх празь месяц ужо не знайсьці, я вырашыў завесьці свой асобны блог і пэўны час пісаць сюды. Паглядзім, наколькі мяне хопіць. Пакуль што пажыву на вордпрэсс.орг, а там можа і на паўнавартасны стэндэлон перапаўзу, з плагінамі там, нармальным перакладам інтэрфейсу, вось гэтым усім.

Мяне клічуць Зьміцер Жалезьнічэнка. Я працую праграмістам у кампаніі ТомТом у Амстэрдаме. То бок, пакуль яшчэ не працую, пачну з 1 студзеня. Ня так даўно я скончыў магістратуру Тэхнічнага ўніверсытэта Дэлфта па спецыяльнасьці Computer Science і вельмі ўжо прагну пачаць прымяняць свае веды на працы. А пакуль яна не пачалася, я чытаю кнігі, гляжу фільмы і грызу пазногці.

Раней я пэўны час вёў свой блог ў Жывым журнале, але неяк яго закінуў, перабраўшыся пераважна ў фэйсбук. А зараз зноўку захацелася займець уласную пляцоўку для нефэйсбучнага па зьмесце кантэнта. У фэйсбуку ў мяне не атрымліваецца пісаць нешта больш даўгое за паўтара-два радкі, а калі і атрымліваецца, то хутка ўсё губляецца ў нетрах іх сервераў, і знайсьці нешта бывае даволі складана. На блог-платформе арганізоўваць і потым адшукваць нататкі ня ў прыклад прасьцей.

Думаю, пераважна весьці гэты блог па-беларуску, але час ад часу мо буду пераходзіць на ангельскую, расейскую ці галяндзкую – пад настрой і ў залежнасьці ад тэмы. Пісаць у першы час пляную пра адгледжаныя за апошні час кінастужкі і прачытаныя кнігі, бо заўважыў, што вельмі хутка забываюся на тое, пра што чытаў і што глядзеў. Хачу стварыць такім чынам уласную метабібліятэку, да якой можна было б час ад часу зьвяртацца. За медыйнага крытыка сябе не лічу і пісаць буду пераважна для сябе. Гэтаксама пляную час ад часу размяшчаць тут рэфлексіі на пэўныя падзеі з жыцьця, проста каб яны недзе былі сфармуляваныя ў пісьмовай форме.

Падзяліўся са сьветам сакрэтнымі ведамі пра elfstats

Падчас стажыроўкі ў ТомТоме напісаў невялікую праграму для маніторынга вэб-сервераў. Паколькі ад моманту яе запуска мінула ўжо некалькі месяцаў, а яна так пакуль і не зламалася, то вырашыў распавесьці пра яе цікаўным, мо хто яшчэ захоча ўжыць. Так нарадзіўся мой першы тэхнічны пост на Хабрахабры. Ну і калі ўжо пайшла такая п’янка, заадное і на рэддыце адзначыўся караценечка.

Думкі наконт гэтага такія. Па-першае, заўважыў, што стаў вельмі кепска пісаць. Доўга і цяжка падбіраю няўдалыя словы, з якіх павольна складаю непрыгожыя сказы. А ўсе ад таго, што даўным-даўно анічога не пісаў на расейскай/беларускай мовах. Гэта мне вельмі не падабаецца, буду выпраўляцца ў тым ліку і праз гэты блог. Як піша Спольскі, writing is a muscle, таму буду гэтыя мускулы зараз нарошчваць (някепска б і звычайныя мускулы нарошчваць, але пакуль што не магу – з качалкай пасварыўся). На ангельскай дарэчы зараз пішу нашмат лепш, чым якіх пару год таму, бо шмат мусіў пісаць ва ўніверы. Ў адным дыплёме толькі 120 старонак.

Па-другое, пераканаўся ў слушнасьці старой показкі:

“Если задать вопрос на американском форуме, вам ответят. Если задать вопрос на израильском форуме, вам зададут встречный вопрос. Если задать вопрос на русском форуме, вам будут долго объяснять, какой вы мудак.”

Перад публікацыяй праграмы я напісаў для яе немала дакументацыі, ўсё натуральна па-ангельску. Таму на рэддыце выклаў толькі адзін кароткі параграф – маўляў, RTFM, там ўсё разжавана. Для хабра адмыслова напісаў вялікі артыкул. Артыкул ня вельмі ўдалы, канешне, але тым ня менш. Але і там і там спрабаваў данесьці адное і тое ж паведамленьне: я зрабіў як мне падаецца добрую працу, якую зараз і аддаю вам бясплатна. Карыстайцеся на здароўе! А вынікі такія: на хабры адразу два мінусы, потым павольна тры плюсы. На рэддыце агулам 23 плюсы, 8 мінусаў. Але на рэддыце тры станоўчыя каментары ў стылі “дзякуй, даўно хацеў нешта такое, абавязкова паспрабую”, на хабры ж нічога. Ня тое, каб вельмі трэба, проста назіраньне.